Η Αθήνα Ξέρει να λιώνει | Provocateur

Mi55t

Αν οι καλοκαιρινές αναμνήσεις στην Αθήνα είχαν soundtrack, θα ήταν κάτι ανάμεσα στο «Summertime and the living is easy» και το «Inner city blues». Άδειοι δρόμοι, μικραίνουν οι αποστάσεις, άδεια κουτάκια μπύρας, άδειες παραλίες στα νότια προάστια, καλή παρέα και μακροσκελείς υπαρξιακές συζητήσεις, εξερευνήσεις και αναζήτηση «θησαυρών» μέσα στο σάπιο αστικό τοπίο. Το καλοκαίρι του 2017 έκανα τουρισμό στην Αθήνα. Συγκυριακά, βρέθηκα να κάνω ξενάγηση στα μέρη μας, σε μια παρέα φίλων από το εξωτερικό οι οποίοι βρίσκονταν για πρώτη φορά στην πόλη και έζησα την Αθήνα σαν ταξιδευτής, με φρέσκια ματιά. Πήγα σε όλα τα μέρη που ανά καιρούς υπήρξαν στέκια μου και το καθένα έχει ιδιαίτερη θέση στις αναμνήσεις μου. Επανεκτίμησα το πολιτισμικό πλαίσιο που βιώνουμε και την «ιδιοσυγκρασία» της πρωτεύουσας. Χάθηκα μέσα σε δρόμους που είχα χρόνια να περπατήσω και έζησα την, υπό άλλες συνθήκες, ρουτίνα μου σαν ταξίδι αναψυχής. Δυνατό feeling! Αγαπώ το καλοκαίρι στην Αθήνα. Παρά τις τάσεις φυγής μου, ο Αύγουστος είναι ο μόνος μήνας του χρόνου που θέλω να μείνω πίσω. Να απολαύσω με ηρεμία και όσα χάνονται μέσα στην πολυκοσμία και τη βοή της πιεστικής και αγχώδους καθημερινότητας μας. Μένουν εδώ κάποιοι ξεχασμένοι τουρίστες, ιδιάζουσες local φιγούρες και τα περιστέρια. Δημιουργούνται πολύ πιο έντονες και ξεκάθαρες εικόνες. Η διανομή της πληροφορίας είναι πιο ουσιώδης. Τα περισσότερα μαγαζιά κλείνουν. Δεν έχει πάρτυ και συναυλίες. Όλα πλέον γίνονται σε παραθαλάσσια θέρετρα και πρέπει να δημιουργήσεις τρόπους για να περάσεις καλά. Ξυπνάει η φαντασία το καλοκαίρι στην Αθήνα που λιώνει.

Είμαι η Θεώνη. Μεγαλώνω στην Αθήνα και θέλω να γεράσω μακριά απ' αυτήν. Είμαι παράγοντας στο υπουργείο σκυροδέματος (@ministryofconcrete -το μοναδικό άξιο εμπιστοσύνης) που εμπορεύεται τροχοσανίδες και σπορτέξ και το alter ego μου σκαρώνει ρίμες για να δημιουργούνται ανασφάλειες στους βολεμένους. Βαρβάκειος | Φώτο: Εύη Κατσίγιαννη